atom

να περιλουζομαι με το θαμπό νερό της βάφτισης. πέφτεις εσύ, χτυπάω εγώ. Υποδαυλίζεται η αγάπη σου και εκμαυλίζεται η καρδιά. Αν δεν ειχα έρθει θα είχα ένα τίποτα και τώρα που ήρθα για το όλα πάλι στο τίποτα κρέμομαι...

fleva

Κυλάω πίνω απτο αίμα μου όταν μου ξεριζώνεται η φλέβα σου η τροφός...και δηλητηριάζω εμεαυτόν. Έμαθα πώς γίνεται σε μια μέρα να καταλυθεί η αιωνιότητα κι ο εαυτός σ'ένα δευτερόλεπτο να καταργηθεί...Κράτησε την ανάσα σου και μη φοβάσαι. Σε μια στιγμή ξεχύνεται η ψυχή στο φως

Βουνό

Τα ίδια μέλλονται αφού οι ράγες έχουν καρφωθεί από τον Ήφαιστο. Ένα βουνό σε είδα και πώς πέθανες μέσα στη νύχτα κι εγώ απόμεινα ένα τρενάκι έξαλλο ακυβέρνητο. Πρόλαβα και σκαρφάλωσα μόνο στους πρόποδες, το σώμα, η κορυφή σου χάθηκαν στα σύννεφα. Ασχήμια είναι εδώ η αφεντιά μου, ζωή ανεξίτηλη που έφυγες. Τα μάτια έκλεισα. Όπου γεννήθηκα επέστρεψα, στο βυθό-

Ερμιόνη400

Στο μπαλκόνι της λήθης ζητάς να ξαποστάσεις.
Ο έρωτας σε κοιτάζει αγέλαστος που χατήρι ακόμα δεν του έκανες.
Δεν φτάνει μονάχα να τον φωνάζεις.
Βουτιά απ'το μπαλκόνι κι 'έχε γειά'.
Σου μιλά με τις ερινύες του χθες κυοφορώντας νέα έμβρυα για το αύριο.
Το αύριο που κρέμεται σε μια στιγμή σαν από γάντζο,
Όπως εσένα που απάνω του κρεμάστηκες κι εκείνος ξηλώθηκε να φύγει...



ΥΓ. Σ΄ΑΓΑΠΑΩ ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΗΣΕΙΣ

π.Χ.

ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ
Ο ΗΛΙΟΣ ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΣΕ ΑΛΩΝΙΑ ΜΕ ΚΙΤΡΙΝΑ ΣΤΑΧΥΑ
Κ ΟΙ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ
ΝΑ ΦΑΝΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΖΕΣΤΑΝΕΙ
ΝΑ ΞΕΚΛΕΙΔΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΒΥΘΟΥΣ ΤΟΥΣ
ΠΟΥ ΣΦΑΛΙΣΑΝ ΚΑΙ ΕΘΑΨΑΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΑΨΥΧΑ
ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΓΙΑΤΙ
Η ΑΝΟΙΞΗ ΦΥΓΑΔΕΥΕΙ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΣΤΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΠΕΔΙΝΑ ΤΗΣ
Κ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΑΓΩΝΕΙ
ΩΣΠΟΥ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΝΑ ΦΑΝΕΙ

Ερινύα

Στο ακροσκέπασμα τ’ονείρου μια φευγαλέα λάμψη πρόλαβε να ιδεί
Του σταυροφόρου τη σκιά που τον κεντούσε μες τη νύχτα
και του άφηνε στο στήθος καρφωμένο το σπαθί.
Στάλα από το αίμα του έξω δεν έσταζε μόνο ξημέρωσε πόνος οξύς,
ξίφος της τιμωρίας κ απάνω του ο ουρανός βαρύς,
ήταν το άδικο και το κακό στρώμα από ξεραμένη στάχτη
Κείτονταν καταγής πεσμένος, προσμετρώντας τα βάθη,
από άγρια χορτάρια στοργικά αγκαλιασμένος, ως να ταν αδερφός τους,
προσμένοντας για τη βροχή που όμοια μ’ αγριο πουλί ξεχύθηκε
Μετα το χέρι του άπλωνε καθαρισμένος για να πιαστεί απτα σκυφτά κλαδιά
χαμόδεντρα της λησμονιάς που βρέθηκαν κοντά του,
να σηκωθεί, ν’αρματωθεί ξανά,
ως να ναι παντα ίδιος ο τρόπος, αξεπέραστος,
να κουβαλά το σώμα, της ψυχής τα μαύρα παιδιά
κι αδιακοπος να μοιάζει τούτος ο δρόμος στον απέραντο κόσμο..

πουλί της φωτιάς

Χρωστά ο καιρός στην καταδίωξή της
Καρδιά από φύλλα πάγου
Φλεβάρη καρδιά που κόβει πιο βαθιά κ από λεπίδα
Και βάφει ροζ το χιόνι
Μνημόσυνο θα κάνουν
Όλοι μαζί θα κάτσουν γύρω από το τραπέζι του θανάτου
Σώμα μελανιασμένο που βουλιάζει στο απέραντο του πάγου
Λεβάντα, δεντρολίβανο τρυπάνε από κάτω, ξεμυτίσαν
Σκουριάζει το κλειδί που κρέμασε μια μέρα στο λαιμό της η μητέρα γη
Και θάφτηκε το μυστικό που κράτησε στα χέρια του ο Κανένας
Ζεστό πουλί μονάχο
Πουλί που έκαμε η φωτιά σου
Πετάχτηκε σα σπίθα από του πάγου τη φωλιά στον ουρανό
Και χάρισε στη μέρα την ευχή που η γη θα ξανανιώσει
Τη μέρα που έλιωσα μαζί σου

15-02-2009, 18:54 μμ