πυράκανθος

όσο τα χρόνια περνούν στο ανεξάντλητο
της ωραιότητος το άλογο γκρεμοτσακίζεται
κι εσύ δήθεν αφιππεύεις να πάρεις αντάλλαγμα
να συναντήσεις στο βάθος τον εύφορο εαυτό σου
να ζεσταθείς από τα παλιά σου ρούχα
αθώα και φανταχτερά
αλλά το ψύχος γίνεται απροσμέτρητο
γιατί ο ήλιος σου είναι νεκρός
και τα αγκάθια πληθαίνουν
βγαίνοντας από κάθε πόρο
αδύνατο να κρατήσεις λυγερό το ανάστημά σου
θανάτου τρύπημα, καμπούρα εικόνα
θα ήθελες να πετάξεις τα ψέμματα
μα έχουν πλέξει το πτώμα μου μεσα στους κρίκους σου
και κλειδωμένος βουλιάζεις..
ποιά Ανάσταση θα σε πάρει πρωτύτερα από μένα;

δεν τελειώνει.

Δεν έμεινε φως από τα βεγγαλικά της ζωής σου
Τα χέρια σου τρύπησαν γιατί τα χρειαζόσουν
για να κρατήσεις τα ηνία της φαύλης ύπαρξης
Δειλός που το άδειο τους φυσίγγι
σε τυρρανά τα βράδια κάτω από το κρεββάτι 
Ο ήχος της έναυσης που μυρμηγκιάζει τους κροτάφους
κι έπειτα η σιωπή που ξεκοιλιάζει το θύμα της
Εκείνη την έρημη νύχτα
που οι τοίχοι μιλούσαν μαζί σου και τρόμαζες
μπορούσες να πιαστείς απ΄τα αστέρια 
και σκόνη να γίνεις στο διάστημα
αφού η λέξη δεν έμοιαζε με αυτό που θα έπρεπε να ήταν.
Αγάπη.
Σα μόνο αφημένο ένα κόκκινο κρίνο του βουνού
που άλλοτε ανθίζει άλλοτε πνίγεται από τα αγριόχορτα
μία τυφλή σπηλιά χωρίς έξοδο που το χειμώνα πλημμυρίζει
ενα λιβάδι που γεμίζει πυράκανθους
ο γκρεμός στην  κορυφή μιας ελάτης
το άδειο σου στήθος

μνήμη

Ο ράφτης κόβει ράβει το καινούργιο σου κουστούμι
Λιωσμένος στέκεις στην ουρά να το ντυθείς και να σωθείς.

Φτιαγμένο από άνοιξη είναι τ'όνειρο
Ελπίδα απατηλή, στο μάγουλο άγουρο το χάδι
Κι όσο ο άνεμος φυσά στην παρειά,
κι οι παπαρούνες γέρνουν το κεφάλι
Εγώ σκυφτός από του έρωτα το φως
κοιτώ το ίχνος του στο στήθος και ριγώ
Ψέματα ήταν και με δρασκελά
Στα δέντρα ανέβηκε, γελά, ρίχνει το σώμα στο κενό
Βλογιοκομμένη αγάπη μου άλλο δε χρωστώ.-

"These violent delights have violent ends

And in their triumph die, like fire and powder,

Which, as they kiss, consume."

φώσφορος

Δεν είμαι παιχνίδι των καυτών δαχτύλων κανενός άλλου,
της απόλαυσης φωτός μόνο των δικών σου.
Να ρουφώ τη φωτιά τους και εντός μου να τη σβήνω με θόρυβο
με τη νύχτα να καρφώνει τα νύχια της, στο στήθος μου να σκάβει,
και τις φλέβες μου γεμάτες άνοιξη
Σα λιοντάρι να περπατώ ελπίζοντας ο φωσφόρος του χειμώνα να χυθεί,
μονοπάτι καινούργιο στο σκοτάδι.

βιβλίο

Μιλάς λόγια μικρά ψιθυριστά
τα βράδια λιγνά παραμύθια
στα μάγουλα μου πουλάς
τα φυλλοκάρδια τρέχουν απ΄τα μάτια
ζεστή η ανάσα σου
ύστερα τον ώμο μου φιλάς
γλώσσα λεπτή και μακριά
γαλάζιο κύμα το κορμί σου και σπείρα τούτη η αναμονή
όσο βαδίζω για τη θάλασσα

με τον άνεμο

Φύλλο μικρό, κάτω στον ποταμό, των Μυρίων την κάθοδο διάλεξες
Απ' το χείλι πικρό κυλάει της καρδιάς το αίμα
Δε θα υπάρχουν κάβοι πια, μήτε απάνεμα λιμάνια να κρυφτείς.
Σα κόψει η άγκυρα, κανείς να σε κρατήσει δεν υπάρχει
Μικρό καράβι με πανί μονό
πάνω σε τούτο το φανό είναι που κάηκαν οι πεταλούδες της παλιάς σου αγάπης

Η Πύλη

Περνάς τη χρυσή πύλη με περισσή εξωστρέφεια
μέσα σ'ένα χλωμό φως,
Είναι μία μέρα θαμπή που γελάς πολύ
Ύστερα κάνεις χιλιάδες χιλιόμετρα ψάχνοντας να τη βρεις
με περισσή ενδοσκόπηση
Πού ψάχνεις; Πού κοιτάς;
Θεέ μου η Δύση κρεμάστηκε
Η Ανατολή ξαποσταίνει σε σώματα αγγέλων
κι εσύ σαπίζεις σε τάφο σκοτεινό και υγρό,
με τα μάτια να τρέχουν χιλιόμετρα
στην καρδιά σου εντός ατέλειωτοι κύκλοι
Πόσο σε περίμενα
πόσο ποτέ δε θα φτάσω..

το πουθενά

Βελόνες του καρφώθηκαν στο μάγουλο
Το καλοκαίρι πληγιασμένο τώρα κυνηγά
Αδέσποτα χορεύουνε τρελλά τα όνειρά του
Μία ριπή ξεκοίλιασε τον ποιητή,
μια καταιγίδα χνάρι έφτιαξε στο χώμα,
απ΄του δέντρου το σώμα
Ξεχύθηκαν τ'αρώματα κι η πλάνη στη στεριά
και βάφτηκε η θάλασσα στο πιο πικρό μελάνι
Πέπλο λεπτό και σκοτεινό γυρνάω πάλι στο βυθό
κι αυτός ανοίγει στοργικά τη μαβιά του καρδιά
Ο έρωτας ο άχρονος κι ο φόβος ο πανάρχαιος, ο ιλαρός
μαύρα πουλιά που πέταξαν πάνω απ΄το μέτωπό μου
Μήτε να κλάψω κι ούτε που φοβάμαι πια.

Τι έκανα...

Κάτω στην άκρη του γιαλού,
πώς μαστιγώνει στάχυα ο νους,
ριπές ο άνεμος πώς κατεβάζει,
πώς σφίγγεται, μέγγενη σιδερένια η καρδιά,
ο ουρανός ζυγίζεται στο μέτωπό μου
κι ο ποταμός κανείς πίσω του δεν κοιτάζει
Σκάβει αυλάκια της σκουριάς στο μάγουλό μου ο χρόνος
Αφορεσμένος, λιμοκτονώ, ζηλεύοντας αυτούς
που τώρα βρίσκονται όπως εχθές εγώ,
στην αγκαλιά του ποταμού, στο διαφανές του χρόνου...

ακρογιαλιά

Και τι πειράζει που οι γλάροι σου τσιμπούν το πρόσωπο το σώμα;
10000 χρόνια μάρμαρο στην ίδια την ακτή σε γυάλισε το φως,
το κύμα να σε γλύφει απαλά, σε νανουρίζει όσο τροφή τους γίνεσαι .
Τάχα δε φτάνει ένας σκοπός να μη γυρεύεις άλλον;
Περνούνε από πάνω σου και σ'ερωτεύονται όλοι..

Μπουτάν

Πιο γρήγορα κι από τη σαύρα που με την κοιλιά της γλύφει τον τοίχο,
πιο γρήγορα ο φόβος με την κραυγή του σκαρφαλώνει,
ο φόβος που έχει την αγάπη μέσα του κι ανδρώνεται,
πιο γρήγορα κι από το αριστερό σου χέρι που στον άνεμο χαιδεύεται
την ώρα που το δεξί αλύγιστο σφίγγει το τιμόνι,
τη μέρα που η αλήθεια καίει τα φτερά της
και τ΄όχημα σου μένει ακυβέρνητο στην κορυφή.

έλα πίσω αγάπη

Αν κάτσω δύο λεπτά μες στη σιωπή σου
Δύο λεπτά ζωής αιμορροούσας
Να δω όσα η κάμαρα κι οι ερχόμενοι δε μ'άφηκαν
Στον ήλιο έξω να σε κοιτάξω, προσώπου λαμπυρίζοντος
Εκείνη η πολύτιμη στιγμή με διαπερνά
Κι όσο βαφτίζονται οι πόροι στην καινούργια εικόνα
που από το χθες βαθιά λησμονημένη
ξεφύτρωσε μεγάλη πεθυμιά
Δονείται ολάκερη η φύση κι αδημονούν τα πλάσματά της
Χαρά φιλιού, της πρώτης άνοιξης χαρά

κρυφά τοπία

Κάτω από το κυπαρίσσι,
στα κλαδιά του μαλακές μυρωδάτες βελόνες,
την Παγγαία φιλάς.
Το κεφάλι κλειδωμένο εμμένει στο βορά
όσο από τα μάτια να περνά το γεφύρι η σιωπή,
π΄αλωνίζει με φωτιά τα τοιχώματα της ύπαρξης
Σα σφυγμός που αλυχτά πίσω από τους πόρους
σα μπουμπούκι που ακόμα μαζεύει κλειστό τους χυμούς τ'ουρανού
στη βρεγμένη εικόνα εμπλουτίζει εαυτόν,
τελευταία σταγόνα,
προτού σκάσει πολύχρωμη σφαίρα ευωδιάς
και το κλέψει ο νοτιάς ως εκεί που τελειώνει ο δρόμος,
που η θάλασσα στα μάτια μου αρχίζει
Και κλειδώνει τα πέταλα, και ζεσταίνει στο στήθος η θήκη
που θα ζήσει το Σπαθί της φωτιάς
χίλιες φορές να με πας ως τα πόδια του γκρεμού
αρκεί λαμπερό να ανθίσει...

φαρέτρα

Εγκάρσια τομή ραμμένη εκατοντάκις ως το πλευρό
Πολλοστή ευκαιρία στους δαιδάλους του πλήθους ζητώ,
μετανοιωμένος διαβαίνοντας το φωτισμένο κατόπι της
κι η φύση ξεκουρδίζει το αδιάψευστο ρολόι της
τυχόν μη με φονεύσει η ανάδρομος δύση...

Σε μένα με οίκτο γυρνά: -Τώρα λοιπόν μ'αγαπάς?
Ξύπνησα όλα μου τ'άλογα και τρέχω ξοπίσω σου
Με δάκρυα, με αίμα κι αχό στο λαβύρινθο του στήθους σου
Να σπάσω το τζάμι της καιόμενης καρδιάς,
τον κορμό να λυγίσω στη ζούγκλα της διανοίας μου

2,3 φύλλα αδύναμα μου έμειναν θωρρώ,

να κόψω την άρρωστη ρίζα μου

και να πετάξω κάτω απ΄τον έναστρο ουρανό..

Σ'αγαπώ. Ας βρεθούμε μεγαλειώδεις ξανά.-

Ούτε ίχνος σημάδι, ούτε αμάρτημα

Φώναζε όσο θες.
Κουβαλάς παντού το χτύπο σου,
αυτόν που δεν απαντήθηκε από κανένα.
Έξω να βγεις, κάτω απ΄το σύννεφο να δεις,
πώς κρύβεται τ'ολόγιομο φεγγάρι απ΄τον καθένα, με τον άνεμο.
Χτύπα και κράτα την ανάσα σου, στον τοίχο να χτυπάς,
και σκάει κάτω από τα πόδια σου χαράδρα,
γιομάτη αγκαλιές και χάδια, μόνο για σένα.
Κρέμεσαι ρίζα ξερακιανή, βλαστός ελαστικός από το βράχο, φύλλωμα πράσινο φτωχό,
μονάχο των ατίθασων πουλιών απάγγιο και φωλιά βασιλική, συνομιλείς με το Θεό....

Villy Vil

μισός και μόνος να σπας την κλεψύδρα του χρόνου στα χερια σου
και να κόβεις τα δάχτυλά σου,
ώστε να μπορείς να αγκαλιάζεις τον άνθρωπο όπως τον ήλιο ζεστό μέσα στο στήθος,
ζεστό πάνω στο πρόσωπο σου μια παγωμένη χειμωνιάτικη μέρα.
Ως Αδάμ με την Εύα μέσα στο μυαλό και στα σκέλια σου
και ως Εύα με τον Αδάμ μέσα στην κοιλιά και στην καρδιά σου,
να βρίσκεις το χαμένο παράδεισο στη στιγμή και εν τω αενάω

πιο μακριά

Αστράφτει στο βάθος και τρέμει η νύχτα
τα αστέρια βουλιάζουν
αντάρα που αδειάζει σαν αίμα στο πηχτό σκοτάδι
Το χέρι σου κρατούσα χωρίς να μιλώ
περιμένοντας
σκυφτός στο σφυγμό της παλάμης
στο χνώτο γλυστρώντας που θαμπώνει το τζάμι
περιμένοντας
μετράω το χρόνο χιλιάδες παλμοί
που κρύβονται κάτω απ΄το ρούχο
στο δέρμα που λάμπει ωχρό
περιμένοντας
στο στομάχι τρικυμία βάζει ο ψίθυρος που έγινε θόρυβος
ο θόρυβος της αγάπης τρυπάει τους τοίχους παραμένοντας.-

Συν ένα...

Στην αγκαλιά της θάλασσας,
της χρονοθάλασσας που κολυμπούμε,
της θάλασσας δακρύων που εξιστορούμε,
το βιβλίο που πέφτει στο κέντρο της γης,
όταν τρέμουν τα χέρια κι η φωνή,
όταν τα φώτα τρεμοπαίζουν,
στο νούμερο σύν ένα που προστίθεται,
συν μια αλήθεια πλην μια άλλη,
στη ζυγαριά που ποτέ δε σταματά,
στέκομαι μπροστά.
Άκουσες ή δεν ακούς το χτύπο?
Σκαρφαλωμένη πάνω σ'ένα σωρό αγάλματα,
ανθρώπων πράξεις από κόκκινο πηλό,
σε μια ακτή, τόσο μακριά, τόσο κοντά,
πόλη παράκτια με απαστράπτον κάλλος,
όσο κι αν ψάχνω δε βρίσκω το δικό μου,
λες ταυτότητα καμιά..
Πόδια φτερά μου, δεν πατάω πουθενά,
τη ρίζα μου την κουβαλώ στην αγκαλιά μου
Ο χρόνος τρέχει, τρέχουν οι αδερφοφίλες και ξοπίσω εγώ
Τα τελευταία δάκρυα πάνω σου θα χυθούν ξανά,
στην άκρη της ακρογιαλιάς,
δίπλα στο δέντρο που βουτάει στο νερό
τα καταπράσινα κλαδιά του,
κάτω απ'τον ήλιο, ηλιοκράτορα,
μύρια κομμάτια χρώμα και φως και παραπονεμένη αγάπη,
αυτό το Ένα που τη θέση του αναπολεί..

rendez vous...

Τόσο καθαρά που κυλάει ο χρόνος
κλάσματα δέλτα νιοστά
ο φόβος αφανίζεται όταν στο ίδιο σημείο κοιτάζεις,
τα μάτια όλα στραμμένα στο στόχο της μέρας
Της στιγμής το ολέθριο πλάτωμα
οι ανάσες μπερδεύονται χωρίς πανικό
Το μάγουλο σου κρατούσα, στο χάδι,
στην άκρη από τα χείλη κυλά το πρώτο σου δάκρυ
Ανεπακόλουθη μνήμη,
ο άνεμος με πέταξε τώρα εδώ
να μη μπορώ μακριά σου.

Ταξίδεψα στον κόσμο δίχως μάτια,
τυχοδιώκτης, δίχως πόδια, μόνο τέσσερα χέρια ζευγάρια.
Ο έρωτας. Τι τέρας καταπληκτικό..
Δυό θώρακες παλεύουν την ανατολή
και κάθε δύση νικιέται από αδειανά στομάχια...

ακρωτήριο

Έμαθα να μιλώ με τη γλώσσα δεμένη,
και δεμένα τα χέρια,
να φωνάζω με το σώμα
με τα αυτιά να κοιτάζω
όσα αόρατα βαίνουνε μέσα και εμπρός
με τα μάτια να ακούω ύστερους ψιθύρους,
με το στόμα να αγγίζω τις αόρατες λέξεις,
γεύσεις κινδύνων,
ένα αγρό υπάρξεων διασχίζοντας
πολυτελή ευρήματα και όνειρα,
μια θάλασσα αγάπης και λαθών
στη μονάδα του κατατειθέμενος χρόνου
διάρκεια ζωής παραμένουσας κλειστής
όπως ένας θαλάσσιος κοχλίας σιωπής.

Στο ταξίδι του θανάτου έχω δει ποιόν σύντροφο θα΄χω...