το πουθενά

Βελόνες του καρφώθηκαν στο μάγουλο
Το καλοκαίρι πληγιασμένο τώρα κυνηγά
Αδέσποτα χορεύουνε τρελλά τα όνειρά του
Μία ριπή ξεκοίλιασε τον ποιητή,
μια καταιγίδα χνάρι έφτιαξε στο χώμα,
απ΄του δέντρου το σώμα
Ξεχύθηκαν τ'αρώματα κι η πλάνη στη στεριά
και βάφτηκε η θάλασσα στο πιο πικρό μελάνι
Πέπλο λεπτό και σκοτεινό γυρνάω πάλι στο βυθό
κι αυτός ανοίγει στοργικά τη μαβιά του καρδιά
Ο έρωτας ο άχρονος κι ο φόβος ο πανάρχαιος, ο ιλαρός
μαύρα πουλιά που πέταξαν πάνω απ΄το μέτωπό μου
Μήτε να κλάψω κι ούτε που φοβάμαι πια.

Τι έκανα...

Κάτω στην άκρη του γιαλού,
πώς μαστιγώνει στάχυα ο νους,
ριπές ο άνεμος πώς κατεβάζει,
πώς σφίγγεται, μέγγενη σιδερένια η καρδιά,
ο ουρανός ζυγίζεται στο μέτωπό μου
κι ο ποταμός κανείς πίσω του δεν κοιτάζει
Σκάβει αυλάκια της σκουριάς στο μάγουλό μου ο χρόνος
Αφορεσμένος, λιμοκτονώ, ζηλεύοντας αυτούς
που τώρα βρίσκονται όπως εχθές εγώ,
στην αγκαλιά του ποταμού, στο διαφανές του χρόνου...

ακρογιαλιά

Και τι πειράζει που οι γλάροι σου τσιμπούν το πρόσωπο το σώμα;
10000 χρόνια μάρμαρο στην ίδια την ακτή σε γυάλισε το φως,
το κύμα να σε γλύφει απαλά, σε νανουρίζει όσο τροφή τους γίνεσαι .
Τάχα δε φτάνει ένας σκοπός να μη γυρεύεις άλλον;
Περνούνε από πάνω σου και σ'ερωτεύονται όλοι..

Μπουτάν

Πιο γρήγορα κι από τη σαύρα που με την κοιλιά της γλύφει τον τοίχο,
πιο γρήγορα ο φόβος με την κραυγή του σκαρφαλώνει,
ο φόβος που έχει την αγάπη μέσα του κι ανδρώνεται,
πιο γρήγορα κι από το αριστερό σου χέρι που στον άνεμο χαιδεύεται
την ώρα που το δεξί αλύγιστο σφίγγει το τιμόνι,
τη μέρα που η αλήθεια καίει τα φτερά της
και τ΄όχημα σου μένει ακυβέρνητο στην κορυφή.

έλα πίσω αγάπη

Αν κάτσω δύο λεπτά μες στη σιωπή σου
Δύο λεπτά ζωής αιμορροούσας
Να δω όσα η κάμαρα κι οι ερχόμενοι δε μ'άφηκαν
Στον ήλιο έξω να σε κοιτάξω, προσώπου λαμπυρίζοντος
Εκείνη η πολύτιμη στιγμή με διαπερνά
Κι όσο βαφτίζονται οι πόροι στην καινούργια εικόνα
που από το χθες βαθιά λησμονημένη
ξεφύτρωσε μεγάλη πεθυμιά
Δονείται ολάκερη η φύση κι αδημονούν τα πλάσματά της
Χαρά φιλιού, της πρώτης άνοιξης χαρά

κρυφά τοπία

Κάτω από το κυπαρίσσι,
στα κλαδιά του μαλακές μυρωδάτες βελόνες,
την Παγγαία φιλάς.
Το κεφάλι κλειδωμένο εμμένει στο βορά
όσο από τα μάτια να περνά το γεφύρι η σιωπή,
π΄αλωνίζει με φωτιά τα τοιχώματα της ύπαρξης
Σα σφυγμός που αλυχτά πίσω από τους πόρους
σα μπουμπούκι που ακόμα μαζεύει κλειστό τους χυμούς τ'ουρανού
στη βρεγμένη εικόνα εμπλουτίζει εαυτόν,
τελευταία σταγόνα,
προτού σκάσει πολύχρωμη σφαίρα ευωδιάς
και το κλέψει ο νοτιάς ως εκεί που τελειώνει ο δρόμος,
που η θάλασσα στα μάτια μου αρχίζει
Και κλειδώνει τα πέταλα, και ζεσταίνει στο στήθος η θήκη
που θα ζήσει το Σπαθί της φωτιάς
χίλιες φορές να με πας ως τα πόδια του γκρεμού
αρκεί λαμπερό να ανθίσει...

φαρέτρα

Εγκάρσια τομή ραμμένη εκατοντάκις ως το πλευρό
Πολλοστή ευκαιρία στους δαιδάλους του πλήθους ζητώ,
μετανοιωμένος διαβαίνοντας το φωτισμένο κατόπι της
κι η φύση ξεκουρδίζει το αδιάψευστο ρολόι της
τυχόν μη με φονεύσει η ανάδρομος δύση...

Σε μένα με οίκτο γυρνά: -Τώρα λοιπόν μ'αγαπάς?
Ξύπνησα όλα μου τ'άλογα και τρέχω ξοπίσω σου
Με δάκρυα, με αίμα κι αχό στο λαβύρινθο του στήθους σου
Να σπάσω το τζάμι της καιόμενης καρδιάς,
τον κορμό να λυγίσω στη ζούγκλα της διανοίας μου

2,3 φύλλα αδύναμα μου έμειναν θωρρώ,

να κόψω την άρρωστη ρίζα μου

και να πετάξω κάτω απ΄τον έναστρο ουρανό..

Σ'αγαπώ. Ας βρεθούμε μεγαλειώδεις ξανά.-