Λιτανεία

Ήξερα πως ήταν σάπια η ρίζα μου.
Τραβάω τώρα τις κλωστές μου να χύνονται και να ξηλώνουν
Μικρές κλωστές, μικρό παιχνίδι τσίρκου
Θα μείνω υδρόβια δίχως ρίζα
Ο βράχος από την αρχή μ' είχε καταδικάσει
Η πέτρα του σκληρή και δηλητηριώδης
Το βράχο με τα υγρά μου έλιωνα να φύγω
μα όλα τα ρόδα είχαν ξεθωριάσει
Κανείς μας δε θα γλιτώσει
Να χωριστούμε καλύτερα
Θα επιπλέω στο μέτρο του κύματος
κι εσύ θα με κοιτάζεις
μέσα απτο φύλλωμά μου
μικρά γλοιώδη διαφανή φύκια
Στο τέλος να με φας

φυγή

άυλο το βράδυ, άλλο ένα,
που η φωνή σου γραπώνεται απ'την πλάτη μου πουλί,
απλώνει και τυλιγει τα φτερα της,
ρουφάει από τα μύχια τώρα που το ταβάνι ετοιμάζεται να κατακρημνιστεί
με όλη του κόσμου τη συνωμοσία,
τόση αλήθεια όσο αυτή που φανερώνεται μετά από χρόνια,
ο βράχος που κατρώγεται από τα κύματα
τόσο πιο κοφτερό πρέπει να βαστώ το μαχαίρι,
να πιείς από μέσα τα δικά μου,
προτού φαγωθώ
και να με φυγαδέψεις.-

στόμα κλειστό .-

Έξαφνη ανατριχίλα,
ζώνεσαι την εγγύς της ρομφαίας αίσθηση,
αποκαρδιωτικοί φανερώνονται στ'όνειρο οικουμενικοί χάρτες
καθώς η ρομφαία της δικαιοσύνης με παγερό σαγόνι πλησιάζει
Μέσα απo τα χέρια μου, στον κόσμο μέσα, πάνω στη μιλιά, θα μου αρπάζει το τέκνο
Στο δεύτερο βλεφάρισμα που θ'αρπαγώ εγώ κι εκείνος ολότελα
Ταξίδι θά'ναι στο σκοτάδι το πηχτό, ήλεκτρο, ίλιγγος, κι ο μοναχός, τυφλό το άγνωστο
Διπλός ο φόβος τ'ουρανού που ζώντας έγδαρα
Δικαιούσαι ότι έδωκες...της αγωνίας το τετέλεσται
Μόνο μη με πληρώνεις λογισμούς απόντων κβάντα,
-πώς καποιοι μπορούν χωρίς να πιστεύουν σε τίποτα?..

Θαλ-λασσα

Σηματοδοτεί τις νέες γραμμές διανόησης ο μαύρος κύκνος,
με τη βροχή που σπαράζει τα τζάμια,
να, μόνο αυτό το αμυδρό παρελθόν θέλω να κρατήσω,
σαν ένα φάντασμα που λαβώθηκε μια δύση και τη δύση πιότερο αγάπησε,
τα πέπλα μου βαμμένα πορφυρά μοιάζουν με άνοιξης
Προτού να πέσει η νύχτα στο βαθύ της μαύρο γίνομαι αμαρτωλός μισός,
μισός αμαρτωλός στρατηλάτης που απ'τα υψίπεδα κοιτάζω μόνο την πράσινη κοιλάδα
Μα αν δε με βγάλει πουθενά τούτη η γραμμή ξέρω που θα με απωλέσει ο ποταμός...

ναδίρ

σύννεφο που αγκαλιάζω στο σκοτάδι
στάζεις στο πρόσωπό μου
ζώο έγινε πια ο άνθρωπός σου, ο άνθρωπος σου το ζώο
τοσο που δίψασα και πείνασα των ιλαρών στιγμών
ρίξε εμπρός το δόλωμά σου και το θάλος το ιερό

στο τζάμι ανάντι όταν ο ήλιος με τυφλώνει
διπλώνεις τη σκιά σου, τρυπώνεις απ' τις κόρες,
κατρακυλάς κι όλο απλώνεις κι όλο χτυπάς...

Συντριβή

Είναι παραξενο ετούτο το πακέτο. Το απαρτιζουν οικουμένες του θανάτου.
Ριγάς μεχρι τα μύχια στο άνοιγμα του όσο η τράπουλα όλα τα φύλλα στο κορμί σου ξεδιπλώνει..
Κρύσταλλο ήταν πάντα το νερό, σιωπή ο ποταμός σου μα κάποτε πυκνώνει ο ουρανός τρανός,
πάνω από το μέτωπό σου καραδοκούν ο χαμερπής κι ο λοιδωρός
Όσο να αρπάξουν όλα που ξεβράζονται των πόρων, αυτά που μέσα σου καθαίρεσε ο καιρός,
μες στον καθρέφτη σου κοιτάξου να δεις αν έμεινες με πρόσωπο στον πόνο
Άγαλμα είναι η σκέψη και ματωμένος ο κορμός που επιχειρείς να ορθώσεις μ' ένα ζευγάρι πόδια που ποτέ δεν ξεμουδιάζουν...

δίχως τέλος..

μείναμε αγάλματα σπασμένα να βρεχόμαστε από το κύμα και την ουράνια αρχή όταν ανάγκη έγινε η λογική κι εχθρός όλος ο κόσμος..